Charlaine (22), Orthopedagogisch Begeleidster

"Door de verhalen van mijn docent raakte ik nog meer geïnteresseerd in de Jeugdzorg"

Het kwam zelden voor dat jeugdzorgorganisatie Lijn5 mbo-ers aanneemt, maar Charlaine van Maastrigt (22) was gelukkig één van de uitzonderingen. “In de praktijk haal je de theoretische achterstand ten opzichte van een hbo-er ruimschoots in,” dat weet Charlaine zeker.

Vroeger wilde Charlaine kapster worden, maar na een snuffelstage bij een kapsalon was ze daarvan voorgoed genezen. “Al die haren! Dan vond ik mijn snuffelstage bij de peuterspeelzaal veel leuker, al kreeg ik daar net niet genoeg uitdaging en voelde ik me een soort oppas. Ik wilde méér.”

Eerste mbo-stagiaire
Na mbo niveau 2 en 3 koos Charlaine daarom voor SPW-4 Jeugdzorg. “Een van mijn docenten kwam zelf uit de Jeugdzorg. Haar verhalen als ervaringsdeskundige en die van enkele gastdocenten wekten mijn interesse. Het was als mbo-stagiaire bepaald niet gemakkelijk om een stageplek te vinden op een behandelgroep in de Jeugdzorg, maar het lukte me toch bij Lijn5. Ze waren onder de indruk van mijn sollicitatiebrief en ik werd als allereerste mbo-stagiaire aangenomen.”

Natuurlijk overwicht
Lijn5 brengt kinderen, jongeren en jongvolwassenen die hulp nodig hebben een halte verder in hun leven. Bij de instellingen van Lijn5 krijgen jongeren met én zonder licht verstandelijke beperking precies dié hulp en ondersteuning die nodig is om verder te komen.
Charlaine is Orthopedagogisch begeleidster op een behandelgroep in Utrecht, waar op dit moment zeven jongeren tussen 14 en 18 jaar wonen. “Toen ik hier begon, op mijn negentiende, was ik dus maar nét iets ouder dan zij. Het is goed om je af te vragen of je natuurlijk overwicht hebt en voldoende consequent kunt zijn. Ik was zelf nog het meest verrast dat ik het in me had!”

Gehandicapt?
In eerste instantie schrok Charlaine wel even toen ze hoorde dat de jongeren in haar groep ‘een licht verstandelijke beperking’ hebben. “Net als vele anderen dacht ik meteen: ‘oei, ze zijn gehandicapt. Ik weet niet of ik dat wel wil’. Maar dit vooroordeel maakte snel plaats voor een gevoel van uitdaging. Eigenlijk zie of merk je niets aan deze pubers. Ze zijn alleen moeilijk lerend en wat trager van begrip. Deze leeftijdsgroep vind ik juist erg leuk; je kunt over andere zaken praten dan met jonge kinderen.
Als groepsleiders willen wij deze jongeren zo veel mogelijk meegeven, afhankelijk van het individuele behandelplan. Voor sommigen ligt de nadruk op persoonlijke hygiëne, voor anderen op sociale vaardigheden. Maar altijd in kleine stapjes. Een flinke portie geduld kan dus zeker geen kwaad.”